Waarom woorden soms als ballonnen zijn (en hoe je ze vastbindt)
Een woord wordt pas echt als het ergens aan vastzit.
Ken je dat? Je geeft een instructie of vertelt een verhaal, en vijf minuten later is het weg. Niet uit onwil. Maar omdat gesproken taal voor iemand met TOS vaak heel vluchtig is. Woorden zijn als heliumballonnen: als je ze niet vastbindt, drijven ze weg.
In de Oranje Zone (Invloed) van ons framework leren we hoe we die vertaalslag maken. We stoppen met meer praten, en beginnen met anders communiceren.
Op mijn Praatplaat zie je een groot anker met de tekst:
“Een ‘woord’ wordt pas echt als het ergens aan vastzit.”
Dit noemen we een Semantisch Anker. Onze hersenen zijn associatie-machines. Iemand zonder TOS slaat een woord op via klank. Iemand mét TOS heeft vaak meer haakjes nodig.
Als je alleen het woord “Herfst” zegt, is dat een abstracte klank. Maar als je “Herfst” zegt terwijl je een kastanje laat voelen, een oranje blad laat zien en de geur van nat bos nabootst... dan gooi je een anker uit.
Je koppelt de klank aan een zintuiglijke ervaring. Dat is geen ‘leuk extraatje’, dat is de enige manier om het woord te borgen in het langetermijngeheugen.
De les voor vandaag: Gooi dat anker uit Wil je dat iets blijft hangen? Gebruik dan nooit alleen je stem.
Ondersteun met een gebaar.
Teken het uit terwijl je praat.
Laat het zien of voelen.
Maak van je woorden geen ballonnen, maar ankers.