Op mijn werk heb ik soms situaties waarbij iets is gebeurd wat eigenlijk meerdere ingangen heeft. Meerdere lijnen. Het is dan best een complex probleem. Op een gegeven moment moet ik dat dan uitleggen aan mensen die niet bij die situatie betrokken zijn geweest, zodat zij mee kunnen denken over een oplossing.
En dan ben ik dus degene die moet vertellen wat er precies gaande is. Wat er is gebeurd, wat we al hebben gedaan, waarom we bepaalde dingen hebben gedaan en wat wel of niet werkt. Dat vind ik best lastig. Niet omdat ik niet weet wat er is gebeurd. Dat weet ik juist heel goed. Alleen op het moment dat ik het opnieuw moet vertellen, loopt het in mijn hoofd een beetje vast.
Want waar begin ik? Het verhaal heeft wel een rode draad, alleen die rode draad heeft voor mijn gevoel weer verschillende draden. En dan moet ik ineens kiezen welke daarvan voor die mensen relevant is. Moet ik beginnen bij wat er als eerste gebeurde? Of bij het probleem waar we nu tegenaan lopen? Of moet ik eerst uitleggen wat er allemaal al geprobeerd is? Daar twijfel ik dan over.
Alleen dat twijfelen duurt bij mij geen drie minuten of zo. Het is eerder drie milliseconden. In mijn hoofd gaat dat supersnel. Dus ondertussen begin ik gewoon te vertellen. En terwijl ik vertel denk ik dan weer: o ja, dit moeten ze eigenlijk ook weten. Of dat andere stukje hoort hier ook bij. Dus dan vertel ik dat er ook weer bij. Want alles lijkt op dat moment belangrijk om te vertellen.
Voor mij hoort het allemaal bij elkaar. Ik weet namelijk waarom ik dat stukje erbij vertel en hoe dat weer samenhangt met iets anders. Alleen kan het daardoor voor iemand anders misschien best warrig overkomen. Althans, dat gevoel krijg ik dan zelf.
Het gekke is dat de mensen in zo’n overleg mij uiteindelijk meestal wel gewoon kunnen volgen. Dus blijkbaar komt het verhaal wel over. Maar in mijn hoofd ben ik tijdens het vertellen ondertussen steeds aan het kiezen. Welke informatie is belangrijk? Welke lijn moet ik volgen? Moet ik dit stukje ook nog vertellen? En begrijpen ze waarom ik ineens bij dat andere stukje uitkom? Dat hele proces gaat ondertussen gewoon door terwijl ik praat.
En dit is dus zo’n situatie waarin ik zelf merk wat TOS bij mij doet.
Herken jij dat? Bij jezelf, of bij iemand die je kent?