Oorlog in de bovenkamer: De Locomotief staat stil

Het is geen onrust. Het is oorlog. Mijn brein is een machine die nooit stopt met malen, analyseren, oplossen. Maar de tandwielen lopen vast.

De laatste maanden is het druk in mijn hoofd. Tegenstrijdig, onrustig en bij vlagen ongemotiveerd. Mijn brein – dat van nature altijd aan het analyseren en oplossen is – raakt continu vast in een vicieuze cirkel. Ik schrijf dit nu niet omdat ik de kant-en-klare oplossing heb, maar in de hoop dat het stopt met spoken in mijn hoofd als ik het op papier zet.

De laatste tijd zie ik mezelf vaak als ‘De Locomotief’. Ik wil vooruit, bouwen, trekken. Maar de laatste tijd voelt het alsof ik in de mist rijd. En als ik de rails niet kan zien, durf ik geen gas te geven.

De zoektocht naar verbinding (2019-2023)

Mijn reis als ondernemer begon in 2019 met de klassieke ZZP-start. In het begin voelde dat als ultieme vrijheid, maar die euforie was van korte duur. Al rond 2021 was ik het model van ‘uurtje-factuurtje’ spuugzat. Het voelde leeg. Ik wilde geen passant zijn die een kunstje komt doen, een factuur stuurt en weer vertrekt. Ik wilde bouwen, erbij horen, impact maken.

In een poging die verbinding te vinden, stapte ik in 2020 in een maatschap met negen andere ondernemers. Dat voelde even goed: samen bouwen, een collectieve visie. Het liep zelfs zo goed dat we er een BV van maakten. Maar na een paar jaar merkte ik dat ik toch mijn eigen koers moest varen.

Ik ging solo verder met mijn eigen BV en een glasheldere missie: afrekenen met de afstandelijkheid. Ik wilde me richten op non-profit organisaties. Niet als de zoveelste externe inhuur, maar als betrokken partner, alsof ik bij ze in dienst was. Maar hoe hard ik ook werkte in de ICT, die échte zielverbinding waar ik naar zocht, bleef vaak uit.

De wissel: Een onverwachte handleiding

In diezelfde periode kwam er privé een ontdekking bij die alles op zijn kop zette: TOS (Taalontwikkelingsstoornis). Ik wist van de diagnose bij mijn kinderen en bij mezelf, maar zakelijk parkeerde ik dat nog even.

Toch bleef er iets knagen. In 2023 voelde ik: “Er is meer aan de hand dan alleen TOS.” Ik kon niet stilzitten, mijn hoofd stond nooit uit. Ik dacht eerst aan ADHD, maar de wachtlijsten waren eindeloos lang. Ik kon daar niet op wachten en ging zelf op zoek naar antwoorden.

Bij toeval stuitte ik op YouTube op een podcast tussen twee specialisten over beelddenken en HB (hoogbegaafdheid). Ik klikte erop, niet direct voor mezelf, maar voor mijn dochter Flore, die een hoog IQ heeft. Ik dacht: “Misschien kan ik haar zo beter leren begrijpen en aanvoelen.” Maar terwijl ik luisterde naar hoe de specialist het stigma rondom HB ontkrachtte, gebeurde er iets wat ik totaal niet zag aankomen. Ik herkende haar, maar ook mezelf!?

Ik heb me mijn hele leven ‘dom’ gevoeld omdat ik de laagste opleidingen deed en me altijd moest bewijzen. Ik kon dit moeilijk beseffen (wat ik overigens nog een beetje onbewust doe) maar blijkbaar heb ik een echt totaal ander besturingssysteem. Na vele onderzoeken en boeken lezen over HB, heb ik een afspraak gemaakt bij diezelfde specialist. Na een dagdeel bij haar bleek de conclusie duidelijk: ik bezit de kenmerken van HB. Het IQ-cijfer deed er niet toe, het ging om de manier van denken en verbinden.

Om het plaatje compleet te maken, besloot ik in mei 2024 dieper te graven. Via een Facebookgroep kwam ik in contact met een expert in Drachten voor een kerntalentenanalyse. Het proces was fascinerend. Vooraf moest ik uitgebreide vragen beantwoorden over mijn kindertijd: Waar speelde ik mee? Waar ging ik in op? Want je kerntalenten, zo leerde ik, liggen vast in je jonge jaren. Tijdens de sessie in Drachten gingen we hier een dagdeel mee aan de slag. Met een stapel kaarten pelden we talent voor talent af. Het was intensief, maar ook leuk om te doen. De uitkomst in de rapportage was deels een verrassing, maar vooral een enorme bevestiging.

Nu staat het zwart op wit waar mijn energie stroomt en waar het weglekt. Ik weet nu: ik loop leeg op repeterend, uitvoerend werk. Daar zit mijn lek. Mijn energie gaat juist stromen bij complexiteit, strategie en pionieren.

Het succes en de praktijk

Met die wetenschap ben ik gaan bouwen aan iets wat recht uit mijn hart komt. Wat begon als ‘TOS Buddy en Mentor’ is in stilte uitgegroeid tot Stichting TOS & Jij. En het werkt. Sinds begin 2025 heb ik al meer dan vijf cliënten mogen begeleiden. Het mooiste is: ze komen terug. Dat zegt alles over de enorme behoefte aan herkenning en ondersteuning. Ik heb inmiddels een eigen kantoor op een rustige plek, dichtbij het bos, zodat ik tussendoor kan wandelen om mijn hoofd te klaren. Ook word ik steeds vaker gevraagd als spreker.

Aan de buitenkant lijkt het plaatje dus perfect.

De harde realiteit

Maar de binnenkant vertelt een ander verhaal. De wereld van zorg en onderwijs waarin ik wil manoeuvreren is hard en streng. De bureaucratie rondom PGB en samenwerkingsverbanden is taai en frustrerend. Daarnaast loop ik tegen mijn eigen grenzen aan. Ik ben een bouwer, geen fulltime hulpverlener. Acht uur lang alleen maar ‘buddy’ zijn, is voor mij fysiek en mentaal niet haalbaar. Ik moet daarnaast kunnen ondernemen, visioneren en bouwen. Dat is waar mijn talent ligt.

De Gouden Handboeien

En dan is er de financiële realiteit. Ik ben kostwinner van een gezin van zes personen. De inflatie is hoog, alles is duurder geworden. Dat is een verantwoordelijkheid die zwaar weegt.

Het voelt als ‘Gouden Handboeien’. Als ZZP’er in de ICT verdien ik goed, maar het werk put me uit omdat ik vaak in de uitvoering zit. Als ik mijn hart volg en me volledig op de Stichting stort, valt dat inkomen weg. Als ik kies voor de veiligheid van loondienst, is de grote vraag: is dat financieel haalbaar met een groot gezin?

Die rekensom maken kost bakken met energie. Blijf ik in de onzekerheid voor het geld, of kies ik voor mentale rust met het risico dat we financieel klem komen te zitten?

Het conflict: De brug ontbreekt

Ik weet wél waar ik naartoe wil. Over 5 jaar zie ik een organisatie voor me waar ik mensen in dienst heb. Mensen die energie krijgen van de uitvoering, zodat ik de energielekken kan delegeren. Dan kan ik me focussen op innovatie, de grote lijnen uitzetten en relaties bouwen.

Maar tussen ‘nu’ en die ‘droom over 5 jaar’ gaapt een gat. Sinds de kerstvakantie voel ik sterk: ik zoek bedding. Ik wil mijn strategische ICT-kracht inzetten bij een werkgever die bij me past. Niet meer leuren, maar ergens thuiskomen. Zodat er rust ontstaat in mijn hoofd en ik niet meer in mijn eentje hoef te vechten.

Het voelt soms als falen om mijn ondernemerschap (deels) los te laten, terwijl mijn verstand schreeuwt dat het een keuze voor duurzaamheid is. De Locomotief wil weer rijden, maar dit keer op een spoor dat stevig genoeg is om niet alleen mijn ambitie, maar ook mijn gezin te dragen.

De prijs van de waarheid

Soms, heel soms, denk ik: Had ik het maar nooit geweten. Was ik maar nooit gaan graven in mijn psyche. Had ik maar nooit ontdekt dat ik de kenmerken van HB en TOS heb. Toen ik het niet wist, dacht ik gewoon dat ik harder moest werken. Nu weet ik precies waarom het schuurt. Nu zie ik de mismatch tussen mijn potentie en mijn realiteit. Door die inzichten zie ik álle opties, álle verbindingen, en dat verlamt me soms. Ik weet het even echt niet meer. Wat wil ik nou echt? Die vraag echoot in een lege ruimte.

Ik weet dat ik moet kiezen om weer vooruit te kunnen. De Locomotief wil rijden. Nu moet ik er alleen nog op durven vertrouwen dat er ergens rails liggen die mijn gewicht kunnen dragen.

Wat durf ik nog niet hardop te zeggen?