Ik staar naar mijn beeldscherm.
Het scherm straalt de kleuren van de website van TOS & Jij in mijn gezicht. Ik beweeg mijn vingers boven het toetsenbord, aarzel, typ iets, lees het terug. Klopt dit? Nee. Opnieuw.
Op de achtergrond een stemmetje: Albert, de mensen op de wachtlijst moeten een speciale toegang krijgen tot de webshop. En een ander stemmetje: Ja, daar ben ik toch mee bezig.
Na de zoveelste testpoging raak ik gefrustreerd. Niet boos, niet wanhopig — gewoon dat soort lage wrijving dat je krijgt als iets niet wil dat jij wilt dat het wil. Even later is het er. Het werkt. De website staat klaar voor de voorverkoop. De wachtlijst heeft een mail ontvangen.
En toch maakt dit mij nerveus.
Ik ben geen verkoper. Ik ben een bouwer. Dat staat ook in de eerste alinea van mijn boek, en ik schrijf het hier opnieuw op omdat het de kern is van waarom dit moment zo ongemakkelijk voelt: het bouwen is klaar. Nu moet het iets anders worden.
Ik ben op mijn best als er iets gemaakt moet worden. Een systeem, een structuur, een oplossing voor een probleem dat er nog niet uitkomt als een probleem maar waar ik de contouren van al zie. Zet mij op een podium om te praten over AI, over onderwijs, over hoe TOS werkt — dan stroomt het. Dan heb ik de logica aan mijn kant.
Maar verkopen gaat niet over logica. Verkopen gaat over taal. Over overtuigen, over timing, over het ongeschreven gevoel dat iemand op precies het juiste moment het juiste woord krijgt. Dát is al mijn hele leven het moeilijkste terrein.
TOS staat voor taalontwikkelingsstoornis. De naam suggereert iets over spraak, over uitspreken, over de school van vroeger. En het gaat ook daarnaar. Maar voor mij heeft het altijd een breder effect gehad: de kloof tussen wat er in mijn hoofd is — compleet, helder, kloppend — en wat er uitkomt in de buitenwereld. Die kloof is het grootst precies op de momenten dat de druk het hoogst is. Op een podium met structuur valt het mee. In het informele, in het sociale, in het verkopen van mezelf — daar klapt het mechanisme het liefst.
En nu staat er een boek. 63.000 woorden over precies dit.
Ik heb maanden gezeten aan het schrijven, maar ook aan het bouwen van de omgeving eromheen. De webshop, de wachtlijst, de mails, de website. Dat deel voelde vertrouwd. Ik kon het testen, aanpassen, opnieuw proberen. Techniek heeft dat fijne eigenschap: als het fout gaat, zie je het. Je kunt het debuggen.
Mensen debuggen niet.
Een mail die je verstuurt naar tweehonderd mensen op een wachtlijst — die gaat weg, en dan wacht je. Je weet niet of de zin die jij hebt geschreven bij hen landt zoals jij het bedoelde, of dat er ergens in het scharnier tussen jouw woorden en hun lezing iets verschuift. Dat oncontroleerbare is precies wat mij nerveus maakt. Niet het boek. Het boek is af. Het boek is wat het is.
Het nerveuze zit in het moment dat ik de bouwer achter me moet laten en de verkoper naar voren moet schuiven. En dat lukt me nooit volledig. Ik doe het altijd een beetje schoorvoetend, een beetje dwars, een beetje met de neiging om tussendoor terug te lopen naar de bouwplek om nog iets te verbeteren.
Toch is de voorverkoop begonnen.
Niet omdat ik nu ineens comfortabel ben met verkopen. Maar omdat het boek er moest zijn, en als het er is, moet het ook de wereld in. Dat is de logica. En logica snap ik.
Voor wie het wil bestellen: de link staat in de reacties onder de LinkedIn-post van gisteren, of je vindt hem via https://albertneef.nl