Je bent geen foutje dat weggewerkt moet worden
Waarom we moeten stoppen met TOS proberen 'weg te poetsen'.
In het onderwijs en de zorg hebben we vaak een ingebouwde ‘reparatie-reflex’. We zien een achterstand. We zien iets wat afwijkt. En we willen dat rechtzetten. We willen het kind naar het gemiddelde trekken.
De intentie is goed, maar de boodschap die het kind (onbewust) krijgt is funest: “Zoals jij nu bent, is het niet goed genoeg. Dat stukje van jou moet weg.”
De Groene Zone: Het Fundament
Zoals je in het Buddy Framework ziet, is de onderste laag (Groen) de Innerlijke Houding. Een van de pijlers daar is: TOS als kracht.
Dat klinkt mooi, maar hoe doe je dat als je elke dag struikelt over woorden?
Op mijn Praatplaat zie je een correctie-roller (Tipp-ex) met de tekst:
“Laat zien dat TOS niet weg hoeft.”
Veel kinderen (en volwassenen) met TOS proberen hun stoornis te maskeren. Ze doen alsof ze het snappen. Ze houden zich stil. Ze proberen onzichtbaar te zijn. Ze zijn continu bezig zichzelf te ‘Tipp-exen’.
Dat kost bakken met energie en leidt uiteindelijk tot een identiteitscrisis. Want als je TOS wegpoetst, poets je een deel van jezelf weg.
De verschuiving Mijn aanpak in de Groene Zone draait dit om. Acceptatie betekent niet dat je bij de pakken neerzit. Het betekent dat je stopt met vechten tegen wie je bent.
Stop met verbergen: TOS is geen vlek die je moet schoonpoetsen. Het is je besturingssysteem.
Erken de struggle: Het mag lastig zijn. Dat uitspreken (”Ik vind de woorden even niet”) geeft meer kracht dan het verbergen.
Ruimte voor trots: Pas als je stopt met verbergen, ontstaat er ruimte voor identiteit.
De les voor vandaag
Kijk eens naar je kind, leerling of cliënt. Ben je bezig om de TOS ‘op te lossen’, of ben je bezig om de persoon te versterken? TOS gaat niet weg. En dat hoeft ook niet.