Heb ik iets gemist?
Ik luister in een vergadering. Ik hoor wat de ander zegt. Mijn innerlijke spraak gaat dan zijn werk doen...
Ik luister in een vergadering. Ik hoor wat de ander zegt. Mijn innerlijke spraak gaat dan zijn werk doen. Ik denk mee, ik volg wat er gezegd wordt, maar doordat mijn innerlijke spraak actief is en ik het gesprek analyseer, merk ik dat er iets wordt vergeten. Iets wat wél belangrijk is en gedeeld moet worden.
Ik bereid me inwendig voor op wat ik wil zeggen, en of het wel klopt wat ik wil inbrengen. Komt het misschien dom over? Sla ik de plank volledig mis qua onderwerp? Maar de behoefte is sterk. Ik weet het zeker: dit deel is nog niet benoemd, en dat moet. Anders ben ik bang dat we niet verder komen.
Dan is het moment daar. Ik schraap mijn keel. Ik begin wat onrustig te bewegen, verplaats me op mijn stoel. De anderen merken aan mij dat ik iets wil gaan zeggen. Ik roep mijn innerlijke analyse op, en wil het overbrengen in gesproken taal, zodat de ander begrijpt wat ik bedoel.
Maar op dat moment, dat ene moment… ben ik het kwijt.
Ik weet nog ongeveer wat ik intern had, maar het hele verhaal, de rode draad, is verdwenen. Ondertussen ben ik intern druk bezig, zoekend naar sleutelwoorden. Naar iets wat ik eerder dacht. Iets wat erop lijkt. Zodat ik mijn verhaal kan terughalen.
Ik ben op dat moment gesplitst, tussen de buitenwereld en mijn binnenwereld. Ik moet dan even wegkijken, zodat ik me kan concentreren op mijn binnenwereld, op mijn innerlijke spraak. Wat wilde ik ook alweer zeggen? Wat was nou de oplossing? Hoe had ik het geformuleerd? Dít was het antwoord.
Maar het is alsof mijn innerlijke tolk ineens weg is. Die ene stem die mijn gedachten vertaalt naar taal. Plotseling offline. En ik sta daar. In stilte. Terwijl iedereen naar me kijkt.